Twintig jaar “De Waag” kan je niet in één pennentrek omschrijven.
We kunnen zonder meer stellen dat twintig jaar “De Waag” toch een serieuze brok verenigingsleven betekent heeft in Liedekerke. Toch was ons pad niet altijd met rozen bezaaid.
Het embryo van wat later zou uitgroeien tot onze huidige expansievolle kring is terug te vinden in de buikholte van Chiro Kreatien, meer bepaald binnen de kern van de oudchiroleiding. Tijdens de grote vakantie van 1975 staken enkele oudleiders de koppen bijeen om het vroegere “konseirleven” terug de nodige luister binnen onze gemeente ge geven. De doelstelling – in den beginne – was om benefietvoorstellingen te geven ten voordele van de chirogroep. Om de start te kunnen bekostigen, besloten alle stichters 1.000 fr per man uit te leggen!
Dit bedrag zou renteloos en in de mate van het mogelijke terug uitgekeerd worden na de eerste voorstellingen. Wij gingen aan het lezen en kozen het stuk “De puntjes op de ij” van Paul Mariën. De regie beruste bij Jef Cobbaert. Als locatie werd geopteerd voor de turnzaal van het St. Antoniusinstituut te Liedekerke. Na een 25-tal repetities was ons eerste geesteskind, volgens de normen van die tijd, speelklaar. Na drie opvoeringen hadden wij ongeveer een 600-tal toeschouwers over de toneelvloer gekregen. De oudchiroleiding besliste om door te gaan, maar niet meer onder dezelfde groepsnaam: “oudleiding”. Als nieuwe locatie kozen wij “De Nieuwe zaal” in de Stationsstraat te Liedekerke. Deze zaal had meer de gezelligheid van een echte theaterzaal en last but not least, de financiële overschotten bleven in eigen beheer.
Het décor werd verhuisd en onder de regiekundige leiding van Jef Cobbaert werd het tweede mannenstuk op de planken gezet, nl.: “Welterusten Exellentie”. Het gemengde amateurstheater zou pas twee jaar later een feit worden.
Er werd uitgekeken naar een nieuwe groepsnaam en daarvoor werd er geboomd in het Liedekerkse verleden. “Het vierschaerenhuys De Waeghe” werd gekozen als nieuwe groepsnaam, en na akkoord van de bewoners “De Waeghe” werd “De Waag” als toneelgroep boven de doopvont gehouden. Er werd tevens ook een logo ontworpen dat heden ten dage nog steeds onze groep siert. Alle goede dingen bestaan uit drie, dachten de toenmalige leden van “De Waag” en “Hotel Prison” werd op de planken gezet weerom in de regie van Jef Cobbaert.
Binnen de toneelgroep groeide het besef dat “Mannentoneel” tot het verleden behoorde. Men opteerde voor het min of meer ernstiger genre en men koos voor “En waar de Ster bleef stille staan” van Felix Timmermans. Ditmaal in een regie van Frans Van Droogenbroeck. De aankondiging gebeurde voor de eerste maal op een gepersonaliseerde affiche met het embleem van De Waag. Met deze productie hadden we duidelijk de gevoelige snaar van de mensen bespeeld en moesten we dan ook twee voorstellingen meer brengen dan voorzien. De kritieken waren goed: de toeloop was rechtevenredig. Er begon ook steeds meer publiek van buiten de gemeente te komen! Er werd gezocht en gevonden voor dit successtuk een waardige opvolger nl.: “Het gezin van Paemel” weerom in een regie van Frans Van Droogenbroeck. Succes tot en met, met als gevolg vier opvoeringen in plus.
Na deze productie gingen er stemmen op om andermaal van locatie te veranderen, gezien de té slechte en de té geringe infrastructuur van de Nieuwe Zaal en het gebrek aan parkeerruimte. Dit had tot gevolg dat de hoogzwangere kring “De Waag” een nakomeling baarde. De geboorte van toneelkring “Verenigd Liedekerke” werd een feit. Dit was een eerste pijnlijke boedelscheiding waarmee onze toneelkring te maken kreeg. Maar dit bleek al vlug om te slaan in een gezonde culturele concurrentie, die het cultuurleven in Liedekerke ten goede kwam.
Onze nieuwe thuishaven werd het St. Gabriëlinstituut van Liedekerke waar alle verwachtingen werden ingelost. Een betere infrastructuur, een modern podium, een grote zaal, ruime parkeergelegenheid; kortom alles was aanwezig om een betere service te kunnen bieden! Onder de regie van Marcel Bronselaer creëerde De Waag “Slisse en Ceasar”. Dit stuk was goed voor ongeveer 1600 toeschouwers. Vanaf dan werd er een reservatiesysteem uitgedokterd door onze toneelkring nl.: reservatie in de benedenzaal op de namiddagen die voorafgingen aan onze optredens. Dit kende zeer grote bijval. Meteen werd er ook afgerekend met de pseudo reservaties: voor de handtassen, paraplu’s en regenjassen. Voortaan klonk het: “iedereen gelijk voor de wet !” Wie eerste gereserveerd had, kreeg de beste plaatsen. Dit systeem was vlug ingeburgerd, enkele schoonheidsfoutjes niet te na gesproken. “Schipper naast God” was onze volgende productie in een regie van Marcel Bronselaer. Het mooiste décor – tot dan de grootste opgezette productie – maar, na opvoering bleek: het minst overgekomen bij het publiek. Geen inspanning was nochtans teveel geweest. Het zeevisserijmuseum van Oostduinkerke werd bezocht om materiaal te sprokkelen, de bandmontage werd bij de BRT gemonteerd en een belichtingsexpert werd gecontacteerd. Helaas … onbegrip bij het publiek.
Met de producties “Vreemd paar” en “Vrucht van het huwelijk” kregen wij twee geesteskinderen van onze nieuwe regisseur Ben Van Lijsebeth voorgeschoteld.
Nieuwe speelstijl, gedurfde vondsten en geluidsregie droegen bij tot de onstuitbare groei van De Waag. Zowel de toeschouwers als de ledenaantallen stegen zienderogen. De telefonische reservatie werd een feit.
Voor “Een vlo in het oor” werd – na lange discussies – geopteerd om een beroepsregisseur aan te trekken. Alex Cassiers beëindigde dit bravourestuk met succes. Een nooit geziene financiële impuls werd gegeven om alles in goede banen te leiden. Kledij werd gehuurd bij Costhea en voor deze enorme inspanning kregen wij dan ook terecht de hoofdprijs van de Provinciale Jury nl.: uitmuntendheid !
Gekozen uit een vijftigtal deelnemende toneelkringen mocht de voorzitter de medaille en het diploma in het COOVI in ontvangst nemen. De leden werden gevierd. Ook het gemeentebestuur toonde zijn waardering. De Waag bereikte één van de pieken van zijn bestaan: 2500 toeschouwers waren getuige van deze succesproductie !
Met de komedie “Schat, je bent een schat” en het gevoelsmatige “Perzisch tapijt met bloem” tekende Ben Van Lijsebeth voor de regie van twee succesvolle producties.
De absolute top qua opkomst werd verwezenlijkt met een stuk van eigen bodem, gebaseerd op waar gebeurde verhalen uit het Liedekerkse verleden. Met medewerking van tal van muzikanten, figuranten en inzet van alle 100 leden van onze toneelkring en het schrijverstalent van Ben Van Lijsebeth werd er voor 3200 toeschouwers “Moord te Liedekerke” gespeeld.
“Kaviaar of Spaghetti” was een minder gesmaakte komedie maar de inzet was er niet minder groot om. De regie lag opnieuw in handen van Ben Van Lijsebeth. Tot ons groot spijt bleven ook de eenmalig opgedaagde toeschouwers weg en vielen wij terug op een toch niet te verwaarlozen kijkersaantal van 2500.
Het bestuur van “De Waag” koos als opvolger van deze productie “Boerenpsalm”.
Er moest echter worden uitgekeken naar een andere regisseur en onze keuze ging uit naar Frans Vanderschueren, woonachtig in het Pajottenland.
Opnieuw had “De Waag” barensweeën en er volgde een tweede afscheiding. Liedekerke telde drie toneelkringen en toneelkring “De Motoen” zag het levenslicht.
“Boerenpsalm” een brok liefde, begeerte, dood, ruzies en het zoeken naar menselijke warmte, brachten menige toeschouwers in vervoering. De zaal beleefde tesamen met de acteurs en actrices de blije en pijnlijke momenten van Boer Wortel. Vertolkingen en technische realisaties kenden een nooit gezien hoogtepunt ! Weerom werden er muzikanten en kind-figuranten op de scène gezet. Succes was geen ijdel woord !
Na dit melodrama werd er voor een spetterende komedie gekozen en met “Komaan Kameraad” realiseerde Frans Vanderschueren zijn tweede succesvolle regie bij “De Waag”.
“Figaro’s bruiloft” van Beaumarchais kende weerom een enorme bijval. Lach en plezier, mijmeringen naar het nostalgische en de hoofse liefdesverklaringen van Figaro zorgen eveneens voor één van de hoogtepunten in het bestaan van De Waag. Gezien onze toneelkring steeds van genre wil wisselen, koos de leesgroep bewust voor een psychologische triller: “Wie doodde de Kerstman”. In beide producties tekende alweer Frans Vanderschueren voor de regie.
De acteurs en actrices rafelden de psychologische oorlogsvoering verder uit.
Ondanks de grote aandacht van het publiek, bleek dat men liever een komedie op de planken zag. Vandaar de keuze voor “Nee schat, nu niet” met als thema: liefde, driehoeksverhoudingen en dure geschenken”! Lachsalvo’s en erkenning bij ons publiek. De Waag had weerom in de roos gemikt. Wij telden bijna 400 toeschouwers meer.
Na dit succesvolle stuk koos de leesgroep weerom voor een spetterende komedie “Hotel Paradiso” van G. Feydeau, de meester van de gulle lach. Ditmaal in een regie van een beroepsregisseur: Hugo Meert. Of wij hiermee op dezelfde smalle succeskoord verder kunnen balanceren? Dit hangt af van uw persoonlijk oordeel, lieve toeschouwer.
In dit toneelstuk hebben wij een nooit eerder geziene financiële injectie gedaan.
Wie herinnert zich niet de verbazingwekkende decorwisselingen: van hotelkamer naar woonkamer in 50 sec., kledij en resterende rekwisieten en aankleding décor zorgden voor de normale smaakmakers. Hierdoor serveerden wij aan onze toeschouwers onze gebruikelijke menu, af en verzorgd.
Als opvolger van deze productie werd een komedie van Cooney weerhouden nl.: “Rijen en vrijen” in een regie van Gie Beullens. Het knotsgekke verhaal van een taxichauffeur die het presteerde, om tegelijk met twee vrouwen getrouwd te zijn. Wat voor de meest bizarre situaties zorgde. De lach was dan ook niet uit de zaal. Dit was komedie met een zeer grote inhoud. Na een reeks komedies opteerden wij voor een meer ernstig stuk: nl.: “Eén vloog over het koekoeksnest” alweer in een regie van Gie Beullens. Wij zijn er van overtuigd dat wij met deze productie zeker ons publiek hebben kunnen bekoren èn waarschijnlijk ook de jury van het Provinciaal Tornooi van Brabant, die ons voor deze inspanning een “Goede eerste afdeling” toekende voor dit tornooi. Waarover ging het stuk: in een psychiatrische instelling ergens in Amerika, wordt het dagelijkse leven, welke loopt zoals de klok, danig gestoord wanneer op een dag een boef wordt binnengebracht, welke ontoerekeningsvatbaarheid heeft geveinsd, om zo aan het gevangenisleven te ontsnappen. Binnen een zeer korte tijdspanne kan hij bij vele psychiatrische patiënten een ware metamorfose bewerkstelligen. Dit is uiteraard niet naar de zin van de hoofdzuster welke al een dictator heerst over de gang en wandel van haar patiënten en hun als dusdanig ook zo hersenspoelt. Mac Murphy lijmt de gebroken potten der mensheid tot … het verhaal een zeer onverwachte en dramatische ontknoping kent.
Nadien bracht de Waag “Sleutel op de deur”, een dolle komedie over bouwperikelen. Na deze komedie volgde een komedie met meer diepgang nl. “De Pauwhaan” naar Molière, waarin het wel en wee van een “nouveau riche” uit de doeken werd gedaan.
Een komedie dus van alle tijden.
Voor het 25-jarig bestaan werd er geopteerd voor het aartsmoeilijke stuk “Stilte a.u.b.” Deze dolle komedie vergt van alle acteurs en actrices het maximum aan kunnen.
In januari 2003 hadden we "Tot nut van 't algemeen" en in april was er "Ons Zusje trouwt... en dan is er champagne ! "
2004 begon met het stuk "Wie speelt de weduwe?"
En in 2005 vierden we 30 jaar De Waag met Rozeke van Dalen!!!
Reeds jaren werkt De Waag een investeringsprogramma af, dat het met eigen middelen bekostigt. Het is immer zo dat wanneer één der factoren van een algebraïsche som stijgen, ook de uitkomst stijgt. Het is een steeds wederkerende bevruchtingstechniek die uiteindelijk leidt tot een culturele erectie. In de voorbije twintig jaar, heeft het bestuur en de algemene vergadering van De Waag enorme inspanningen geleverd om u, ons trouw publiek, te bekoren. Of wij daar in geslaagd zijn? Het antwoord hierop zal van mens tot mens verschillen!
Van één ding zijn wij echter zeker: door uw steun en uw aanwezigheid op onze voorstellingen kunnen wij dit culturele pad verder blijven bewandelen. Uw applaus zijn de vitaminen die ons laten overleven. Als er iemand in de spotlights moet gezet worden dan bent u het wel, beste toeschouwer. Duizend, duizendmaal dank en … wij hopen u nog dikwijls te mogen begroeten. Wij zullen er zijn …. u toch ook ?
2006, 1e productie: Kinderen van een mindere god.
Je moet als toneelgroep wat gek zijn om dit stuk te programmeren. Je moet als
regisseur zelfdestructiereflexen hebben om dit te regisseren. Veel moeilijker
toneelstuk bestaat er niet.
Het verhaal van Sarah, een dove, die samen met haar horende leraar James een eigen en nieuw leven wilt opbouwen. Sarah kent alleen gebarentaal en wil geen liplezen noch spreken leven. Zij heeft schrik van de wereld van de horenden en als ze dan tegen James haar angst even overwint zijn de anderen daar om haar te stigmatiseren.
Haar medeleerlingen kennen geen medelijden integendeel door hun doofheid zijn ze volledig egocentrisch geworden. Een harde wereld waar solidariteit verwacht wordt tegen de 'anderen'. Een kleine wereld vol achterdocht omdat men zich steeds buiten gesloten voelt. De strijd van Sarah en James is ondanks hun liefde gedoemd om te mislukken omdat geen van beiden de wereld van de andere kan doorgronden.
Voor acteurs niet alleen een diep psychologisch graven en zich
inleven in een wereld die de hunne niet is. Maar ze moeten ook leren in
gebarentaal te spreken of te spreken zoals slecht horenden. Dus enorm veel
voorbereidingswerk. Voor de actrice die Sarah speelt is het omgekeerd. Zij is
doof en moet trachten mee te acteren in een wereld van horenden.
De werkwijze vinden zo dat beiden met elkaar kunnen communiceren en zo repeteren
wordt de eerste opgave en daarna duiken we in de onbekende wereld van elkaars
emoties. Boeiend en spannend.
De regisseur
2006, 2e productie:
Fun-erarium: Een zwarte komedie over de dood en het leven na de
dood.
Fun-erarium met de nadruk op fun speelt zich af in een rouwcentrum. Maar niet de
overledene of de dood staan centraal, wel de nabestaanden. Misschien zal dit
onderwerp sommigen choqueren, maar wij noch de auteur zuigen ook maar iets uit
onze duim.
Benny Baudewijns, de auteur, is namelijk zelf begrafenisondernemer.
Het is een stuk dat verrast(met twee r's), ons raakt, maar ook doet lachen.
En weet ons te zeggen of één van de personages gelijk heeft als hij zegt: "De
mensen zijn slecht, maar dat ze zo slecht waren, had ik niet gedacht."
2007: "Schat, mag ik je mijn schat voorstellen" in een regie van Gie
Beullens.
De befaamde Gentse gynaecoloog Dr. Swaenepoel is totaal ingenomen door zijn
drukke praktijk. Zijn vrouw Anne, leidt een onbezorgd leventje. Ze doet wat ze
wil en gaat waar ze wil. Maar ze wil wel een beetje meer. Een beetje meer
aandacht, genegenheid, warmte. Helaas, de dokter heeft slechts oog voor zichzelf
en zijn werk. Ten einde raad ziet Anne geen andere oplossing dan hem te confronteren met haar ...... minnaar!! Een prachtige komedie voor een gezellig
avondje plezier zonder pretentie.
2008: "Schrijf me in het zand" in een regie van Gie Beullens.
Lente 2008: "Au bouillon Belge" - Auteur: Walter Van Broeck in regie van
Gonda Desmedt.
België? Dat is toch dat stuk opgebroken weg tussen Nederland en Frankrijk? Is
het fenomeen België zo moeilijk te vatten? Welnee... Als je maar een paar dingen
goed voor ogen houdt. België is geen echt land. Het is letterlijk een
samenraapsel . Een bouillon. Een echte Bouillon Belge dus. Maar wat is het
recept? Dit zullen wij trachten te achterhalen in onze voorstellingen.
Januari 2009: "Badslippers"
Het stuk gaat over een appartement dat voor een buitenechtelijk
avontuur zou gebruikt worden. Het loop echter fout doordat de echtgenoot, een
piloot, door een staking terug huiswaarts keert. De Don Juan in het stuk krijgt
een medisch probleem, waardoor hij in een benarde situatie in het bad beland.
Gelijktijdig komt er zich nog een pianostemmer mee bemoeien zodat gans het
verhaal alleen maar ingewikkelder wordt en tot.. Dit vertellen we nog niet !
Houdt u van een gezellig avondje uit ? Dan is dit zeker het aangewezen stuk.
Januari 2010: "My
fair lady"
Zang, dans en muziek en toneel zijn de ingrediënten van deze
kaskraker. Wie kent er niet het verhaal van de professor die een weddingschap
aangaat met zijn notabele vrienden om iemand uit de goot op te voeden. Hij leert
Eliza omgaan met de high society en wordt verliefd op haar. Nostalgie en
romantiek, kruidige ingrediënten om garant te staan voor een prettige avond uit.
Januari 2011: "Wolk van muggen"
Lachen met de dood als komisch gegeven en anderzijds met diverse ongelukken als tragisch gegeven. Stina een vlaamse rasechte huisvrouw trouwt voor de tweede maal en haar overleden echtgenoot reïncarneert in een mug. Dit nadat zij haar geliefde heeft zien sterven bij een treinongeluk terwijl zij zwanger was. Bij de geboorte deed ze echter in een vlaag van zinsverbijstering afstand van haar zoon. Deze duikt later terug op in haar leven. Een lach en een traan zoals wij dagdagelijks ervaren.
Maart 2011: Jong gewaagd speelt: Een parodie op het belgisch koningshuis
7 mei 2011: Straattheater
7 mei 2011: Intronisatie tot ridder van het gulden masker van onze voorzitter Johan De Rijck
Januari 2012 “Ik ben er.. en blijf er”